Dumanlı Sahildə Son Addımlar (davamı)

Fit səsi dumanın içində qəribə bir şəkildə əks-səda verdi. Raufun barmaqları tapançanın soyuq dəmirini daha möhkəm sıxdı. Əliabbas bəyin baxışları isə dəyişmişdi — sanki bir anlıq qorxu ilə qürur arasında qalmışdı.

Dumanın dərinliyindən addım səsləri eşidildi. Hər addım ağır, amma ritmik idi. Sonra qəfil bir sükut… və qaranlıqdan bir siluet göründü. Qara Qartal.

O, uzunboğaz çəkmələrinin ucunda dayanıb siqaretini yandırdı. Alovun işığında üzünün yarısı göründü — sərt xətlər, dərin kölgələr. Səsi sakit, amma kəsici idi:

Dumanlı Sahildə Son Addımlar
Part 4
Tacir Raufun qarşısında dayandı, gözlərini bir anlıq dənizə dikdi, sonra sakit səslə dedi:

— Müfəttiş… Kompas sizdə olmalıdır. Onu mənim üçün qoruyun. Çünki bu şəhərdə hər kəs göründüyü kimi deyil.

Rauf nəsə soruşmaq istədi, amma həmin an uzaqdan fit səsi eşidildi. Qara Qartal artıq buradaydı.

Dumanlı Sahildə Son Addımlar
Part 3
Birdən, dumanın içindən bir kölgə ayrıldı. Uzun palto, başına çəkilmiş qara şlyapa. Addımlar yavaş, amma məqsədli idi. Raufun ürəyi sürətlə döyünməyə başladı. Əlini paltonun altındakı tapançaya atdı, amma hələ çıxarmadı. Kölgə yaxınlaşdıqca, Rauf kompasın oğurlandığı evin sahibini tanıdı — şəhərin tanınmış taciri Əliabbas bəy. Onun burada, bu saatda nə işi vardı?

Dumanlı Sahildə Son Addımlar (davamı)
PART 2
Rauf bulvarın kənarında dayanıb dənizin qaranlıq sularına baxdı. Duman o qədər sıx idi ki, qarşıdakı işıq dirəkləri sanki havada asılmış solğun xəyallara bənzəyirdi. Uzaqdan, köhnə “Primorski” kafesinin pəncərəsindən zəif musiqi sızırdı — köhnə bir caz melodiyası, sanki illərin tozunu silkələyib bu gecəyə qarışmışdı.

O, cibindən siqaret çıxarıb yandırdı. Alovun qısa işığında üzündəki yorğunluq və qətiyyət bir anlıq aydın göründü. Üç gündür yatmamışdı. “Qara Qartal”ın izi gah dar küçələrdə itir, gah da yenidən peyda olurdu. Amma bu gecə… bu gecə hər şeyin sonu ola bilərdi.

“Dumanlı Sahildə Son Addımlar”

Bakı, 1957.
Köhnə neft lampalarının zəif işığında dənizkənarı bulvar duman içində idi. Hər addımda ayaqqabıların daş plitələrdə çıxardığı səs, sanki şəhərin ürək döyüntüsünə qarışırdı.

Müfəttiş Rauf Məmmədov artıq üç gündür ki, “Qara Qartal” ləqəbli qaçağın izinə düşmüşdü. Şayiələrə görə, o, şəhərin ən nüfuzlu adamlarından birinin seyfindən qiymətli bir əşya — qədim bir gümüş kompas oğurlamışdı. Amma məsələ təkcə oğurluq deyildi. Kompasın içində gizlədilmiş kiçik bir kağız parçası vardı — hansı ki, illərdir unudulmuş bir cinayətin sirrini açırdı.
PART 1